Rodzina moja pochodziła ze Lwowa, toteż po zakończeniu II wojny światowej znaleźliśmy się na Ziemiach Odzyskanych. Tutaj też rozpoczęłam swoją edukację. Do I klasy szkoły podstawowej uczęszczałam w Świerzawie, małym miasteczku niedaleko Jeleniej Góry, potem był Wrocław - druga i trzecia klasa - a dopiero 4 klasę szkoły podstawowej zaczęłam w Krakowie w Szkole Podstawowej nr 13 przy ówczesnej ulicy Świerczewskiego. Na początku trudno było mi się przyzwyczaić zarówno do miasta jak

i nowej szkoły. Tęskniłam za Wrocławiem, pisałam o nim "poematy" a gdy mama radośnie pokazywała mi moje nowe miasto i jego zwartą zabudowę, twierdziłam, że nie będę mogła bawić się w "chowanego", bo "przecież tu nie ma ruin i lei po bombach, gdzie skutecznie mogłam się ukryć". Ale szybko pokochałam Kraków, który do dzisiaj jest moją miłością.

Pamiętam codzienne wędrówki ulicą Karmelicką i Krupniczą do szkoły nr 13 z tornistrem i workiem, gdzie były obowiązkowo pantofle. Worek sprawdzany był przez Pana Tercjana, który także pilnował w szkole porządku. Szkoła była tylko żeńska, do okien starszych klas zaglądali czasami chłopcy z pobliskiego liceum.

Poznałam nowe koleżanki i szybko się z nimi zaprzyjaźniłam. 

Przy szkole była nieco później wybudowana sala gimnastyczna, nacisk na tzw. kulturę fizyczną był duży. Oprócz normalnych ćwiczeń, grałam często w tzw. "dwa ognie". Byłam bramkarzem i gdy moja drużyna odpadła, toczyłam samodzielnie bój

z przeciwnikiem. Najbardziej bałam się, gdy musiałam stoczyć walkę z jedną z koleżanek, która miała mocny i celny serw.

Obok stałych przedmiotów takich jak polski, historia czy matematyka, pamiętam lekcje,  gdzie rysowałam bazie i różne kwiatki

w wazonie, a także uczyłam się szycia i cerowania np. skarpetek.

Trudno to sobie teraz wyobrazić!      

Od 5-tej klasy wprowadzono obowiązkowo język rosyjski. Nie byłam w nim dobra, nie uczyłam się słówek toteż trudno było mi się nim posługiwać. Kiedyś jednak mama powiedziała mi, że należy znać język swoich wrogów i to zdopingowało mnie do pilniejszej nauki. Okazało się później, że kiedy na początku lat 90-tych mój mąż został konsulem generalnym w Mińsku znajomość języka bardzo mi się przydała.

​

Nie będę się dalej rozpisywać - każda z nas miała swoje przeżycia  -  ale w tym miejscu chciałam z całego serca podziękować za to, że pobyt w tej szkole nauczył mnie wspaniałej, wzajemnej przyjaźni, która trwa do dzisiaj.

​

Anna Prugar-Myślik